Ο ΠΟΝΟΣ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ


Γιατι οσοι αισθανονται πρεπει να υποφερουν τοσο; γιατι οσοι γραφουν να πληρωνουν τον πονο οσο οσο; Τελικα η ποιηση ειναι το καταφυγιο που φθονουμε η ενα βημα να επουλωθει η πληγη μια ζωης που δεν ζουμε; δεν ξερω γιατι τοσοι ανθρωποι που η πενα τους μετραει και αργοτερα τιμουνται πρεπει τοσο να βασανιζονται απο τις δολιες περιστασεις. 
Τελικα νιωθω πως ειναι αδικο αυτο να γινεται στη ζωη. Τοσοι ανθρωποι που με στεφανια τους εγκωμιαζουμε και τους συζηταμε για χρονια να εχουν ζησει τοσο δυστυχισμενοι και μονοι οσο ενα νουφαρο στον ωκεανο. 
Φτανει μια διακριση ενας καλος λογος για τη ποιηση τους ωστε να τους δωσει μια πιθαμη χαρας και καλοσυνης; Η απλως ειναι μια σκονη στον ανεμο που χανεται στο πελαγο της προσμονης και της ελπιδας; Αξιζει τελικα ο πονος να υπαρχει και ετσι το αριστουργημα να παρει σαρκα κι οστα ; Αξιζει αυτο το τιμημα; Φτανει μια ζωη γεματη πικρες και δακρυα να αυξησει της ποιησης τα ποσοστα; Γιατι πειτε μου γιατι να υπαρχει αυτη η αδικια κι σε αυτους τους ανθρωπους να λειπει η ψυχικη υγεια;








Σχόλια

  1. morsecode6 Απριλίου 2017 στις 10:37 π.μ.

    Αγαπητη Βασιλεια. αν αξιζει ο πονος για να γραφτει ενα ποιημα που θάγγιξει τα συναισθηματα εστω κι ενος ανθρωπου; η δικη μου απαντηση ειναι ναι.ολοι αυτοι οι "καταραμενοι" εγραφαν γιατι μεσα τους ενα φως τους οδηγουσε...ας μεναν μονοι ,φτωχοι,ασημοι,αδοξοι οπως τους λεει ο Καρυωτακης.το διαλεξαν και το υπεμειναν με θαρρος, αξιοπρεπεια και μεγαλειο.εγω δεν τους λεω καημενους. τους λεω Ηρωες ,Μαρτυρες και τους αγαπω σαν Αγιους.με στεναχωρει που λες οτι τους λειπει η ψυχικη υγεια...Δεν ειναι τρελλοι κι ας εμφερονται απο μια τρελλη ιδεα πως αρκει ενα ποιημα για να παψει τους πολεμους,να σωσει τον κοσμο ή να χορτασει τους πεινασμενους...μην τους λυπασαι! Αγαπα τους μονο! τιποτ'αλλο δεν χρειαζονται...

    προσπαθησα 2 φορες να περασω το σχολιο μου στην Ποιητικη Γωνια αλλα δεν τα καταφερα.ο δαιμων του σερβερ μαλλον... ετσι προσπαθησα κι εδω.ελπιζω εδω να σε φτασει το γραμμα μου. καλο σου βραδι.Δημητρης.morsecode.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΦΡΕΣΚΟ ΧΩΜΑ

Εικόνα
Ανοίγω τα βλέφαρα κάθε πρωί φωνάζω «Τί  όμορφη η μέρα είναι » ένα σύννεφο στο βάθος δηλώνει εκεί «πάντα θα υπάρχω κι ας με κρύβεις». Το μείγμα φτιάχτηκε από άκρατο ζωμό που ένας μάγος θέλησε να ρίξει η τράπουλα ν’ ανακατευθεί , δεν απορεί στρατόπεδα θα χτίζαν οι ανθρώποι. Με μάσκα το χαμόγελο , μαλάματα – αιχμή χωρίστηκαν οι έννοιες, ιδέες, και ένα μέλλον που πάντοτε αργεί, σαν βρίσκονται φρουροί πολεμιστές του φθόνου, σπαθιά να ακονίζουν. Όμως εμείς θα βρούμε τον κρατήρα να του φορτώσουμε άνθη φτελιάς* έτσι που την άνοιξη νωρίτερα θα φέρουν έστω στα μάτια μας , μα πάλι θα αρκεί. Κι όταν ηφαίστεια ξεσπούν στη γειτονιά από πληγές που σπάσαν σε ένα αντίο θα έχεις κλείσει τον κόσμο σου σφιχτά μεταλαβιά να στάξει φρέσκο χώμα. *Στα περισσότερα είδη φτελιάς τα μικρά άνθη εμφανίζονται πριν από την έκπτυξη των φύλλων, νωρίς την άνοιξη. 
Διαβάστε περισσότερα

ΟΞΥΓΟΝΟ

Εικόνα
Όλοι ψάχνουμε το οξυγόνο στις μυρωδιές , στα ταξίδια, στον άνεμο σαν πλαστελίνη η διάθεση αλλάζει παίρνει μορφές, και την ζωή τρομάζει. Οξυγόνο να πάω παρακάτω ν' αντέξω άλλο ένα δάκρυ, ετοιμόρροπο οξυγόνο, να βρω αληθινή στοργή αγάπη, που ρομαντικά λαξεύω. Ψάχνω τα μάτια σου, κάτι να πουν το βλέμμα - παλίρροια, να πνίξει σκέψεις εγγύηση στην άπιαστη Επαγγελίας Γη στον ήδη γκρεμισμένο Παράδεισο. Της ρουτίνας θεριό, μια οχλοβοή τα μηνίγγια του μυαλού αρβύλες σπέρνουν αστροπελέκι η αλήθεια ανεπιστρεπτί σε ένα αύριο κοινό, για όλους τους ανθρώπους. Στον μικρόκοσμο βαδίζουν όλοι , με στίγματα - χάρτες στον μικρόκοσμο κι εγώ των δυο χειλιών ναυάγια βρίσκω στης ιστορίας τα γραμμένα κουφάρια πλοίων, που δεν βγήκαν ποτέ τους στ' ανοιχτά.
Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΚΥΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΝΤΑΓΙΟΝ

Εικόνα
  Στα μαλλιά σου τα κυματιστά που κλείνουν τόσα πάθη ξέσπασε ξάφνου ανεμοδούρα φουρτούνιασαν την πλάση. Κι έτσι πως ήταν το κύμα ελαφρύ σαν θάλασσας γυαλάδα στις μπούκλες ένας φάρος ορμήνευε το τέλος. Το κύμα έγινε φουρτούνα στα καστανά μαλλιά σου πελώρια έσβησε ακτή τη καστρινή τη λάσπη. Την κλείδωσα τότε στα βαθιά μη γίνει ένα με την σκόνη σε πάρει σαν όλα τα λιμάνια που υπόσχονται στεριές. Πότισα το φυλαχτό αλμύρα κι λίγη άμμο για να σταθεί τα 'κλεισα μέσα , σαν σε μπουκάλι μήνυμα , της πρώτης μνήμης. Κρύψε στη χούφτα την στιγμή που είμαστε αγκαλιασμένοι να τη φοράς σαν μενταγιόν όταν τα χρόνια θα περνούν και θα 'μαστε αλλαγμένοι.
Διαβάστε περισσότερα