Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Καπέλο ντροπαλό μεγάλη τσάντα του τελευταίου οίκου. 100, 200, 300... Δυναστεία συστήθηκε άρωμα σε μπουκάλι πηγούνι θεληματικό χείλη ζουμερά εξαίσια η απάτη. Ονόματα, σεξαπίλ κι έναν κούκλο το Τρόπαιο, για γλέντια τρελά. Σαμπάνια μοιράζει στα τζακούζια τα χάδια Εκατομμύρια ουρά να κρατούν Ω... τί θάμπος! Εσύ, γελάκι κρυφό κρεμαστή αλυσίδα τους άπαντες διώχνεις. Γιατί ενοχλείτε τα μαύρα γυαλιά; Μια μαριονέτα μπήκε μ' οργανοπαίκτη έμπειρο Σκαμπανεβάζει νήματα... Νερά να θολώσει ο δύτης ξεχνά για κοράλλια πως πήγε τα φύκια από μετάξι που ντύθηκε. Μιλούνε για σένα χαλκομανίες κολλούν τα μάτια, ουρανός η φωνή, ένα τρέμουλο. Θα έρθει η ώρα θα μπεις σε κρεβάτι βαλίτσα θ' αφήσεις τα στρας με τη φήμη. Τι ήταν η ζωή σου reality show; επιθέματα ψυχών. Με το καπέλο σου τώρα πόζα αλλάζεις να βγεις στον φακό. Μα πόσες ιστορίες χαρήκαν γενιές τα ακουστικά τους συνδέσαν τη μουσική, στο τέρμα 100, 200, 300... Λαλαλαλα Ξέφρενα πάρτι!!

Μια πνοή, όταν γεννήθηκες την ίδια καρφίτσωνες σε όλη σου την ζωή. Στα μακρινά ταξίδια που όλα τα θυμόσουν όταν ερωτεύτηκες κι σκίρτησε ένας χτύπος. Μια πνοή, πότε κοφτή πότε γρήγορη πότε αργή γεμάτη ψυχραιμία. Η ίδια πνοή στα τόσα χρόνια που άφησες το πάτημα στη γη. Ανάσα αρχοντική ευθυτενές το μάτι το φρύδι τοξωτό Μέχρι το τέλος. Η μια πνοή, στο γέρμα παρέμεινε ζωντανή όσο μπορούσε παρόν να δώσει Αντοχή Κοφτή ... Ορθάνοιχτη Αλαργινή τραγούδησε εν μία ριπή της κάθε νότας τις γραμμές. Βλέμμα απλανές στις μικρές ώρες το τίποτα κοιτά να πετάξει εκεί που αγαπά σε πολιτείες γνώριμες! Τώρα μαζί, με πέταλα μεριά την μεριά ανθηρά, αντικριστά σαν των αγγέλων τα φτερά. Έφτασες ξέπνοη στην πρώτη σου αγάπη Να βασιλέψετε ξανά!