Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Τους ανθρώπους που εγκυμονείς μέσα σου τους κουβαλείς λες την ψυχή σου τρώνε. Σαν αποβολή θα βγάλεις εμβρύου που δεν άντεξε κι αίμα έγινε πηχτό από τα σπλάχνα θα πλαντάξει. Θα πονέσεις για μέρες, θα έχεις κνησμό θα κοκκινίσεις... Εσένα, που μάνα σε φωνάζαν! Θα αναρρώσεις.

Αράχνης ιστός καλύπτει από πλευρά σε πλευρά γωνία τη γωνία ζεύγος, πριν το ξέσπασμα της πεθυμιάς. Ιστός αράχνης, περίτεχνα χτισμένος ξημερόβραδα, με πόνο καμωμένος. Στην οθόνη κοίτα ο θεατής δυο παλμούς να χάνονται πίσω απ' το ταγάρι. Κι ένας αργαλειός στον χρόνο, την μέρα να υφαίνει το βράδυ να γκρεμίζει. Το αραχνοΰφαντο δεν τέλειωσε γιατί δεν ήθελε ποτέ του έμειναν μετέωρα τα χέρια να κρατούν την ρόκα αδειανή και το μαλλί, στο χώμα. Όμως, ο ιστός συνετρίβη μ' ένα φύσημα απλό μικρού παιδιού την ανοησία.

Έπεσες σφόδρα εμπρός μου μυρμήγκιασε το ψέμα το αίμα κατέβηκε στα χέρια σε μια άρνηση, που καρτερούσες! Τί θα γινόταν Αν είμασταν μαζί, σαν Ένα οι πνοές μπερδεύαν τον αέρα εσύ και εγώ μ' αντίθετες ματιές; Ένας κύκνος ζητούσε να πετάξει αποσβολωμένος, εσύ, οδήγησες. Γοργόνα, στ' άγνωστο σου πλέγμα τα χείλη στο χαμόγελο κι ας μη γνώριζες πως πολιορκημένη ήταν. Σε άφησε με επίθετα αφήγηση να γράφεις αγκαλιάς ιδανικής. Το Αν, περιοδεύον θίασος πλημμύρισε τα πρέπει τα δήθεν, τα άρα, τα γιατί. Πλώρη κι άγκυρες σε φάρμακο placebo στα όνειρα, η Μία. Απλώνεις τα χέρια, κυματισμοί στην έκλειψη, άμαθη μορφή να πάρεις βόλτα. Κι Εκείνη να ρωτάς, νησί χαμένο κάθε φορά, με μία σπίθα σε σιγανή φωτιά ρητορικά, στιχάκια φιλοσοφικά να βγάζουν νόημα, να συνεχίσεις.

"Μύθοι, μύθοι, παραμύθι το κουκί και το ρεβίθι το ρεβίθι, γιγάντια κολοκύθα του νερού τ' αποκαΐδια". Σαν παραμύθι ν' ακουστεί στα αυτιά όλων να φτάσει η δυστυχία καμουφλαρισμένη θαυμαστικά... Στις πόσες γραμμές; Καθρέφτη καθρεφτάκι μου πες μου, σε παρακαλώ ποια ομορφότερη θωρείς αξίζω μια ντουζίνα αθέατη ν' αγαπηθώ, ν' αγαπήσω; Τα παραμύθια είναι παραμύθια τί τα θες, μικρά παιδιά καλούν μεγάλωσες πια , έγινες ίδια η μητριά, ο πρίγκιπας, ο νάνος. Το ασχημόπαπο ξορκίζεται να μην είχε γεννηθεί αλλάζει η κούκλα χρώματα, κλωστές ο Τζεπέτο ράβει άλλο μοντέλο. Το παραμύθι μαγειρεύεται από των Γκριμ τα σκεύη ωραίες υπάρξεις λίγωσαν της έριδας το μήλο. Η κοιμωμένη ξύπνησε ο ύπνος ήταν λυτρωτικός -νομίζει- Τώρα ποιος ξέρει αν κυνηγός βρεθεί με χάρτες νέους αγκαθωτά να λείπουν. Της Σταχτοπούτας τα παπούτσια στένεψαν πολύ μεγάλο νούμερο για να χορέψει Που; Στο δώμα τα βήματα πονούν έχουν γεμίσει φουσκάλες, κάλους. Όχι! Δεν θα μας πάρετε τα παραμύθια είν' τα μόνα που μ...

Βασιλικός υπάλληλος υποδοχής βεγγαλικό στην όψη ευγενικός ως άγγελος, μια οπτασία. Εσύ, μελάνι χρυσό αυτιά, μαλλιά και στήθος με στέγαστρο αγάπης στο φόντο των μπριγιάν. Την μεθυσμένη τύχη ήπιες ασήμι από αδράχτι ρουλέτα γύρισε καρδιά στου ρολογιού το τζάμι. Διαμάντια κουρασμένα, σήκωσαν φρύδια σκυφτά, να προχωρούν σμόκιν, χαμόγελα πλατιά μια έξοδος - ένας ακόμη γύρος. Λαμπάκια ρυθμίστηκαν σωστά στο βάθος μια πολιτεία κέρδισε κοκτέιλ υπέροχο στην γεύση, στην υφή λαρύγγι νευρικό ν' αναθαρρήσει.

Οβάλ καθρέφτης στης κόρης το αγιόκλημα μ' αντίστροφης πορείας βέλη. Τον κύκλο της μοίρας κατευθύνει ο δικός της νόστος έρμαιο του λίβα. Με λεμονιάς μυρωδικά πλάι στο παραθύρι στα καρδιοχτύπια τ' άνοστα της γραφής οι πρώτες μουτζούρες. Είδε στο κάτοπτρο φεγγάρι να μπαίνει με όλη του την έπαρση την εξουσία, εντός της. Μια ξένοιαστη φωλιά με θαλπωρής παρτέρια στον φουντωμένο κήπο, σάλεμα έσκαβε μέρες παλιές. Μια παιδούλα είδε μουντά να περπατάει αργά το βράδυ τον διακόπτη ν' ανάβει, να κοιτά αγαπημένα πρόσωπα που σμίγουν.

Ο βράχος της ακτής, σκληρός μορφή γυναίκας έχει πάρει με πηγούνι, πρόσωπο να γέρνει μετεωρίτης εν αιθρία, που ‘πεσε. Γωνιά δεμένων χεριών Τοτέμ και Ιερό της φύσης δύναμη. Μια Δέηση ακούγεται αρχέγονης θεάς, καλλίστης σε βάθρο τώρα στεριωμένη αναδύεται, να υποσχεθεί ξανά. Ήχησε στα αυτιά της πέτρας όπως μια θάλασσα, μέσα απ' την βουή ενός κογχυλιού. Πάψαν οι θεοί, τα λόγια, οι προσευχές στης άκρης τις λακκούβες, σβήσαν δίχτυα φωτοβόλα, ρίχτηκαν σεργιάνι στον βυθό. Μήπως παγιδεύσουν του κάτω κόσμου τις οσμές κι από κατάρες γίνουν ευχές. Τρεις φορές η δέηση στου βράχου χώρεσε το μάτι σαν να 'γνεψε μια στιγμή την αγωνία. Κουρτίνα του σπιτιού φτερούγισε χλωμή στου παραθύρου το περβάζι Μόνη. Ήθελε τον ίσκιο στο καταμεσήμερο να φέρει. Μα να κοιτάζει έμεινε, Γυναίκα Αιγύπτια και ελληνική Θεά να αφεντεύει.  

Κάθε μπαλκόνι και ένας κόσμος μυστικός. Πάνω τα κάγκελα στα πλατάνια φτασμένα. Κουβέντες σοφές κλεφτές ματιές στα ωχρά σκαμνάκια. Ενθυμήσεις αχνές ξεπηδούν στο πέρας παραθέρισης δείγμα φαντασίας ο συρμός. Στροφή στα πετρώδη οι τοίχοι, οι ζωγραφιές της τέχνης αιώνας που μίκρυνε κι άλλο. Σορτσάκια κοντά ορίζουν την πλεύση οργανόγραμμα στήνουν σε μπράτσα ψημένα. Κι εγώ ένας περαστικός το βλέμμα στυλώνω μπαλκόνια - σημαίες μιας γεύσης στεγνής. Στα φυλλώματα μένω εκεί που ο αέρας ορμά και διώχνει από μπρος μου ζωών τα μπαχάρια.

Πριν αφήσει τα εγκόσμια ο Χριστός καθισμένος στης αναλήψεως τις Νεφέλες μια σταγόνα από τον ιδρώτα του άφησε να πέσει μαστιζομένος από τον καυτό ήλιο. Αυτήν η θεϊκή σταγόνα που έμεινε στη γη σαν ελπίδα και αποκούμπι του ανθρώπου Ήταν η Τέχνη!

Ο προβολέας ενός άστρου έριξε τη φήμη του στων σωμάτων την αγρύπνια. Στου καλοκαιριού το χάραμα τα βλέφαρα ανήσυχα πεταρίζουν σε παντζούρια κλειστά τους θησαυρούς κρατούν. Του ανεμόμυλου μελτέμι η σαγήνη Στα κοιμισμένα βλέμματα ο προβολέας κέντρισε του άστρου καρφίτσα λιγνή ξεκίνησε πλεκτό να δίνει. Αγγέλοι ζωντανών κοιτούν από ψηλά ράβουν μαντήλια λευκά σαν της μέρας το πρωινό άστρο. Λίγη από την γλύκα του Παραδείσου στέλνουν σε μια συστάδα υγρών χειλιών.