ΒΡΟΧΗ
Μικρό κορίτσι κλαίει στη βροχή
τα δάκρυα τις στάλες ερωτεύονται
φτερά τσακισμένα σε λάμψη αστραπής
σαν τέτοια παύουν να ονειρεύονται.
Κοιτάζει γύρω κι άλλους επαινεί
χωρίς εαυτό να θέλει να γνωρίσει
η σύγκριση σαν κεραυνός πέφτει και πληγή
αισθάνεται πως τίποτα δεν έχει ζήσει.
Πέταξε μακριά γλάρος προσμονής
δεν άντεξε στην ελπίδα να διαμένει
ξέχασε τα θέλω κάποιου τραγουδιού
απροστάτευτος το φυλλοκάρδι του τρέμει.
Το κορίτσι μένει τη βροχή ν'ακολουθεί
τη μπόρα δε λογαριάζει σαν εχθρό πια
ποτάμι τα δάκρυα δεν τελιώνουν ποτέ
έμαθε ν'απαγορεύει του έρωτα μιλιά.
Όμως δεν ξέρει πως ένα ουράνιο τόξο
βγαίνει πάντα μετά τη νεροποντή
είναι το φως της χαραυγής που λυτρώνει
μια διαρκή βασανισμένη ψυχή.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου