Σκέψεις
καλοκαιριού στο νησί
Αυτό το
καλοκαίρι βρήκε κι πάλι το κορίτσι μόνο, ν ’αγναντεύει τη θάλασσα. Κοιτάζει τα
αγκαλιασμένα ζευγαράκια γύρω του…ζηλεύει τόσο πολύ…Πόσο θα ήθελε να βρισκόταν
κι αυτό σε μια τέτοια αγκαλιά. . Το μόνο που κάνει είναι να φτιάχνει ιστορίες
με το μυαλό του . Να ονειροπολεί . Έτσι αισθάνεται ίσως μεγαλύτερη ασφάλεια…
Δεν ξέρει
που θα βγει και τι θα γίνει. Δείχνει να μην έχει υπομονή να περιμένει…
Κατηγορεί
τον εαυτό του πως κάτι κάνει λάθος. Είναι πεπεισμένο γι αυτό. Φοβάται πως θα
περάσουν τα χρόνια και θα έχει χάσει το τρένο , ή αν θέλεις το πλοίο της ζωής ,
μιας και είναι καλοκαίρι. Και είναι τόσο νέο ακόμα. Ίσως είναι μόνο φόβοι…
Μα πώς να
βρει την αγάπη αν δεν έχει αγαπήσει ακόμα τον ίδιο του τον εαυτό; Δύσκολο να
βρεθεί η αγάπη αν δεν υπάρχει στον ίδιο σου τον εαυτό…
Ευτυχώς
βρίσκει κάποιες κάποιες στιγμές όασης , στην έρημο της καρδιάς του. Ασχολείται
με τη τέχνη , την ποίηση, τον αθλητισμό. Κάτι είναι κι αυτό μέσα στα ταραχώδη
νερά της απελπισίας.
Από μικρό
είχε ένα άγχος…Πάντα να γίνει σαν τους άλλους…Να τους φτάσει σε όλα. Πιστεύει
πως οι άλλοι είναι ανώτεροι απ’ αυτό . Πως έχουν κάτι παραπάνω που δε θα
μπορέσει ποτέ να έχει. Παραβλέπει πως ο καθένας χαράζει το δικό του μοναδικό μονοπάτι
στη ζωή.
Οι γύρω του
το βλέπουν τόσο αγαπητό. Ακόμη κι ψυχές που δεν τις γνωρίζει δείχνουν ένα
αναπάντεχο ενδιαφέρον , που το εκπλήσσει πολλές φορές…
Άλλοι το
θαυμάζουν , του λένε «μπράβο» , «καλή επιτυχία» με όλη τους τη καρδιά… Τότε
σιγά-σιγά ξεχνάει τη φουρτούνα της ψυχής του και η καρδιά του χαίρεται και
αναθαρρεί. Σκέφτεται πως πολλοί το υπολογίζουν και το αγαπούν. Ακόμη κι
άγνωστοι στη ζωή του…
Μα αυτές οι
στιγμές δυστυχώς κρατάνε λίγο . Σιγά-σιγά επιστρέφουν οι εφιάλτες που τόσο το
ταράζουν…Έρχονται τα βράδια στο γλυκό του ύπνο και του αναστατώνουν τη ζωή…Την
άλλη μέρα πάλι αντί να τους αγνοεί κάθεται και κλαίει με λυγμούς…Καμιά φορά
εύχεται να μην είχε γεννηθεί . Όχι , δεν θέλει να πεθάνει, αλλά να μην υπήρχε
καν…
Βέβαια
τέτοιες σκέψεις φεύγουν όταν βλέπει πόσο αγάπη υπάρχει γύρω του. Πώς θα γνώριζε
αυτό το υπέροχο συναίσθημα της αγάπης αν δεν είχε καν δημιουργηθεί;
Ύστερα
σηκώνεται από την αμμουδιά…Βλέπει ακόμη αγκαλιασμένα ζευγαράκια κι ζηλεύει
πολύ… Δεν ξέρει πότε θα σταματήσει αυτό. Αν πάντα θα στεναχωριέται για κάτι που
του λείπει…
Ακούει γύρω
του φωνές θετικής ενέργειας και αισιοδοξίας. Θέλει τόσο πολύ να τις ακολουθήσει
μα δεν μπορεί πάντα …Συχνά πέφτει σε λάκκους αρνητισμού και απαισιοδοξίας. Θα
πρέπει μια μέρα να τους κλείσει οριστικά με χώμα και αίμα για να μην μπορούν σε
καμιά περίπτωση να ξανανοίξουν και να το πικράνουν πάλι…
Το κορίτσι συνέχισε να περπατάει μόνο του στη
χρυσαφένια αμμουδιά του νησιού, με μόνη συντροφιά μια μελωδία , συλλογισμένο…
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου