ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ

Δυστυχισμένοι άνθρωποι
οι ποιητές
με μια πένα στο χαρτί
τον πόνο τους γράφουν.

Η ψυχή τους ένα κενό
πηγάδι, άδειες σκέψεις.
έφυγαν τα τρένα τους
για τη ζωή
τις εμπειρίες και τον έρωτα
δεν ήταν στο σταθμό
για να τα πάρουν.

Η καρδιά τους ένα κουβάρι
από ιδέες, αντιλήψεις και φωνές
μιας άμυνας και μιας αποδοχής
της ίδιας της ζωής.

Στης Άρνης την πηγή
πρώτοι ήταν που έφτασαν
και ήπιαν μονορούφι το νερό
Στον βωμό της τέχνης
αρνήθηκαν τα πάντα.

Στου κόσμου τη βοή
δεν μπόρεσαν να αναμειχθούν
και να γίνουν ένα με το πλήθος
την ύπαρξη την ίδια.

Φιλί αρνήθηκαν
στο αλλοτινό τους ταίρι
με δάκρυα πότισαν τα χείλη
για χίλιες στιγμές που δεν γεύτηκαν.

Μια πίστη σε κάποιο θαύμα
καρτερούσαν
μα δεν ήρθε.

Κι έτσι έφυγαν κι αυτοί
μέσα σε σιωπές και σε σκοτάδια
λησμονιάς.

Δρόσισαν το σώμα φάρμακα
να γίνουνε καλά
σε ίαση ψυχής
πήραν μια κάποια ελπίδα.

Γρήγορα ξέφτισε κι αυτή...

Τελικά η δυστυχία μόνο
φέρνει την ποίηση κοντά
ένα φάρμακο που το μαχαίρι
μπήγει στη πληγή
και δεν ανακουφίζει...

Δυστυχισμένοι άνθρωποι
οι ποιητές
καταραμένοι από τη γέννησή τους
ο θεός τους έδωσε μονάχα ένα δώρο...

...την ΠΟΙΗΣΗ!