Διάλογος
"Τι να κανουμε για να γλυκαθει η καρδια σου;" Να μη νιωθει ταραγμενη η ψυχη σου;
Με ρωτουν εμμονικες ιδεες..
" τιποτα" τις απαντω , μοναχα να φυγετε. Να μη ξαναβρεθείτε εμπρός μου.
Τη στιγμη αυτη το αιμα βραζει, η καρδια τρεμει και το μυαλο δε ξερει που να παει.
Σαν τρελα τα βηματα τρεχουν αλαφιασμενα διχως να χουν διαδρομη . Μοναχα να βρουν μια γωνια που θα τους ηρεμησει...
Το βλεμμα εχει μια λαμψη ασχημη στις κορες του, δε ξερει τι να πρωτοδει. Ψαχνει μα δεν βρισκει αυτο που επιζητει...
Τετοιες ωρες ο χρονος της ζωης μου εχει σταματησει... Μονη ψυχη στη μεση του πελαγους δε βρησκει χαρα σε αθωα σκιρτηματα κι αγαθα... Το κενο γεμιζει με σκεψεις και εμμονες που φτιαχνουν τα υλικα...
Αποπροσανατολιζομαι τελειως... Η "μεγαλη ιδεα " με εχει καταπλακωσει... τεσσερα χρονια πολεμω κι δε νικω... χαπια ,ψυχοθεραπειες, χαπια και ηρεμιστικα. Μα αυτο εκει...Εμμενει στη δυναμη του... Ποτε θα τελιωσει αυτο το βασανο; Ισως οταν μπει κατι αλλο στη ζωη μου κι θα εχει τη δυναμη να το πολεμησει... ισως τοτε. Γιατι τα οπλα μου ως τωρα σταθηκαν ανικανα... Αυτο το Κατι... Τι να ειναι αραγε;; Μια ψυχη εκει κοντα μοναχα ξερει...!!
" Τωρα που σε νικαμε κι σε τουτο τον τοπο , τι εχεις να πεις;; " ρωτουν εμμονικες ιδεες.
" Ο,τι η πολις μ' ακολούθησε, τις απαντω. Τιποτε αλλο.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου