ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ
ΕΙΠΩΘΗΚΑΝ
Οι άνθρωποι
φοβούνται
Να πούνε το
αντίο
Κρύβουνε
βαθιά τις λέξεις
Στο μονοπάτι
της σιωπής.
Ακόμη και το
σ’αγαπώ
Ανάμεσα σε
δυο καρδιές
Το νόημα του
έχει χάσει
Σε μια
ανάμνηση-πληγή.
Κοίταξα τους
δύο δρόμους
Καθαρότερα
από ποτέ
Είδα μια
ανασφάλεια να κυβερνά
Το εγώ στα
ζάρια να νικά.
Ένα χέρι
γράφει στο χαρτί
Όσα νιώθει
για να πει
Μα ποτέ του
δε το δίνει
Στον ανήκων
να το αφουγκραστεί.
Έτσι
αισθήματα και λόγια
Μένουν
θαμμένα στη ψυχή
Ένας φόβος
για τον άλλο
Κρατάει
αλήθειες μακριά.
Ζωές δίχως
εξηγήσεις
Και τρόμος
για ανταπόκριση
Μένουνε
τρωτές οι λύσεις
Για ένα
αύριο ειλικρινές.
Δειλή καρδιά
στη μοναξιά
Δυο ψυχές
δεν είχαν θάρρος
Σε πέλαγο
φωτιάς ψυχρό
Να πούνε όσα
αισθάνονται.
Παλιές
φωτογραφίες στέκουν
Σαν
φαντάσματα στιγμών
Μια διαγραφή
δε φτάνει
Από το νου
για να χαθούν.
Εμπειρίες
άσχημες, καλές
Παράσημα
καρφιτσωμένα
Όσα σε
πίκραναν κρατάς
Σε μια
φαρέτρα ουρανού.
Δύσκολο
τελικά το σ’αγαπώ
Θέλει κότσια
να το πεις
Μα
περισσότερη δύναμη
Να σου κάψει
τα σωθικά.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου