Ο ΚΟΜΠΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ
Ο κόμπος της καρδιάς
Να ξελυνόταν
Οι σκέψεις να πετούσαν πουλιά
Στο γαϊτανάκι του μυαλού.
Κόμπος τα γιατί
Μα φωνή πουθενά
Το μέλλον άμοιρο κρατεί
Μια χούφτα από χαλάζι.
Τη μέρα δυο κορμιά
Εμπόδια βρήκαν σφιχτά
Να τα τραντάζουν.
Σε μια αρχή
Που δεν μπορεί
Να είναι δίχως αύριο
Κοιτάζουν το σκοτάδι
Δίπλα ένα φως αχνό
Η μέρα πλέον θα χαράζει;
Η νύχτα πλέγμα στήνει ψηλό.
Γκρεμίζουν οι ζωές τα τείχη
Που ορθώνονται σε δυο ψυχές;
Ο χρόνος θα γεμίζει
Το νου μας λαβυρίνθους;
Τώρα το εγώ και το εσύ
Μαζί ο ένας για τον άλλον
Τα θέλω στη γωνιά φορούν
Ανάγκη για το μεγάλο πέρασμα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου