Ο ΤΟΠΟΣ ΜΟΥ

Με ρωτήσαν μια μέρα

ποιον θωρώ ωραίον τόπο…

Ο τόπος που γεννήθηκα

ο τόπος που μεγάλωσα

οι παιδικές μου μνήμες…

Παλμών χαραματιές

με τριγυρνούνε σκέψεις

για τον τόπο μου

τον θησαυρό μου.

Η γλυκιά Θεσσαλονίκη

με την τόση ιστορία

πολύχρωμο φόρεμα

με μανδύα λαμπρό.

Στο μυαλό μυθιστορίες

έρωτες αλλοθρήσκων

μπλέκουν το κουβάρι

Με θύμησες πολλές.

Στη Συνοικία των Εξοχών

στενά , με ρέματα θαμμένα

τόση μα τόση ιστορία

σε στοίβες καλυμμένη.

 

Και η πρόσφυγας Καλαμαριά

ένα διαμάντι μέσα στη λάσπη

έγινε ο γενέθλιος τόπος

να χτίσω αναμνήσεις.

Πόσο αγαπάς πατρίδα σου

το κάθε δρόμο που πατείς

το παιδικό σου κλάμα

το πρώτο καρδιοχτύπι.

Πόση συγκίνηση σταλάζει

από τα μάτια της καρδίας

την πιο όμορφή στον κόσμο

την δική σου πόλη βλέπεις.