ΑΠΩΛΕΙΑ

Ξάφνου χάνεις

φύλακα άγγελό σου

ρωτάς τον εαυτό σου

μπορεί να επιστρέψει;

Στα θεία η παρηγοριά

βρεφοκρατούσα Παναγιά

καρτερικά περιμένεις

να σε γιατρέψει.

Το αντίο ήταν πικρό

με πόνους φορτωμένο

η εικόνα, θύμηση στιγμών

των περασμένων χρόνων.

Σε μια άλλη αγκαλιά

πάνω της κοιμάσαι

μητέρα-σύντροφος μαζί

να συνεχίσεις τη ζωή.

Η καρδιά δε θα ξεχάσει

εκείνη που σε έθρεψε

έμεινε στο προσκέφαλο

ικέτεψε για σένα.

Σκέφτεσαι εσύ μετά

τη λύτρωση σαν λύση

θα χαίρεται από ψηλά

στα φτερά θα σε κλείσει.

Είναι η απώλεια κραυγή

κανένας δεν την νίκησε

το αίμα που κυλάει

ποτίζει τα βλαστάρια.

Έρχονται στο μέλλον

όσοι χαθήκανε νωρίς

με την πνοή παιδιών

στο πλάι σου θα μένουν.

Eduardo Kingman, Θλίψη/Πένθος, 1981