ΤΕΙΧΟΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Ένα τείχος Σινικό

και οχυρό βυζαντινό

πετραδάκι-πετραδάκι

κάθε βράδυ χτίζουμε.

 

Ο ήλιος δύει τελικά

και έρχομαι πλάι αγκαλιά

το τείχος προστασίας

να ξαναζήσουμε.

 

Βάζω σαν τούβλα χτύπους

βάζεις και εσύ ασβέστη-σάρκα

σε λαξευμένο μάρμαρο

συγγράφεις υποσχέσεις.

 

Και εγώ με εγκαίνια ανοίγω

σπηλιά από μαλλί και χάδι

με φωτισμό στα μύχια της ψυχής

θεμέλια από καρδιοχτύπια.

 

Στο βάθος να παίζει  μουσική

ετών, σε πέπλο ξεχασμένο

νανούρισμα στη χόβολη η στιγμή

τείχος δάχτυλων πλεγμένων.

Κι αν το τείχος προστασίας

την μοίρα δει του Βερολίνου

θα μένει μουσείο στα χρονικά

στην μνήμη όσων πιστέψαν.