Ο ΓΥΡΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Με δύο φτερά αν πετούσα

στον ουρανό του κόσμου

Στις εποχές της ιστορίας

Για ενός Άτλα πυραμίς.

Θα έβλεπα τέσσερις μορφές

που μου βαστούν το είναι

ηγέτες  περνούν , φτωχοί

μα και γυναίκες , ποιητές.

Γυναίκες με της μήτρας γη

πνοή όργωσαν, σαν ολίγους

ξεριζωθήκαν, πονέσαν , εκεί

σε άτυπη εξέγερση συνεχίζουν.

Κι αν κατάλοιπα πατριαρχίας

το σήμερα σουβλίζουν

στέκει σύμμαχος ζωή

να τις θυμίζει τί αξίζουν.

Άλλες ευαίσθητες ψυχές

Σε σκορπιούς καιρούς πάτησαν

είναι αυτοί, τους είπαν ποιητές

για άλλη χώρα σαν διαβήκαν.

Για μια πλάση πέρα ως πέρα

θυσίασαν καρδιά , ωραίο

Στον κυκεώνα του πολέμου

ρίξανε βόλι πολιτισμού.

Τα φτερά θα στρίψω και θα δω

ηγέτες να ψιθυρίζουν στα σαλόνια

χαρτιά να ρίχνουν στα αλώνια

για μοίρασμα των χωραφιών.

Δεν άκουσαν του Σόλωνα την ρήση

«πριν δεις το τέλος , μην βιαστείς»

μπροστά στα πλούτη, στα παλάτια

την ύστατη στιγμή θα λησμονείς.

Φτωχοί τότε θα κερνούν

δίχως ξόμπλια, διαμαντικά

αφού πρώτα βασανιστούν

κρατώντας τα χέρια καθαρά.

Πατώντας στο τώρα τελικά

τον κύκλο του κόσμου με φτερά

στης ιστορίας το πιθάρι αφήνω

την ευωδιά που μας ξυπνά.