Η ΤΕΧΝΗ ΤΩΝ ΜΟΥΣΩΝ

Από τη μέρα που θυμάμαι

τον εαυτό να αναπνέει

με κολλημένα ακουστικά

να ταξιδεύω, να γελώ.

Ήταν που ανακάλυψα

την δύναμη της μουσικής

σαν διαφυγή αλήθειας

μεταφορά στο πέρα.

Στα ταξίδια, στο αυτοκίνητο

αποκομμένη από τα λόγια

Πατώ, η μελωδία παίζει

στου ονείρου τα ρολόγια.

Πεντάγραμμο παγκόσμιο

από κάθε γωνιά της γης

συναίσθημα σαν πιάνει

Αμπέλι με κρασί.

Έτσι στο δρόμο περπατώ

Συννεφοκαμωμένη

τις σκοτούρες μου ξεχνώ

-για λίγο- πριν τα βάθη.

«Αλλοφροσύνη» σκέφτεται

κάποιος όταν με δει

να τραγουδώ στο αστικό

Με μια ματιά απείρου.

Με δυο ακουστικά και τώρα

Σε πείσμα των καιρών

γεμίζω τραγούδια, λίστες

Αν είναι γιατρικό.