ΝΤΙΒΕΣ

Ένα χαμόγελο δώσε μου

μοιραίας θαρρείς γυναίκας

το άστρο της θα λάμπει

σε μύθους θα πατεί.

Ποιος άραγε θυμάται

τί γευτήκαν ζωντανές

όταν τα φώτα κλείναν

μόνες έρημες κι αυτές;

Την ατμόσφαιρα του χτες

τώρα αφουγκράζομαι

με μια τρίτη μάτια

βλέπω την Γυναίκα.

Μια Μέριλιν να αργοσβήνει

σε κάθε πόθου κάλεσμα

μιας Κάλλας την Άρια

για Γόρδιο χωρισμό.

Μια καρδιά παγιδευμένη

σε ιστό τόσων βλεμμάτων

μια αράχνη που της πλέκει

ενός υφάδι πεπρωμένο.

Μια Δαλιδά πλασμένη

με τόσων Θεών δώρα 

μα με έρωτα κατάρα

σε όποιον αγαπήσει.

Τέτοιες ντίβες οι γυναίκες

είχαν την μοίρα ομορφιάς

μα θάφτηκε στα σπλάχνα

Η ανατολή κάθε χαράς.

Τί είναι αυτό που μένει

η συμβολή σε τέχνης πτυχή

πως ζήσαν ζωή βασανισμένη

θα βρεθεί κάποιος να πει;