ΦΥΣΗ ΑΠΟ ΜΕΤΑΛΛΟ

Δύο λαγουδάκια

μασούσαν λουλουδάκια

κι εγώ που τα κοιτάζω

να νιώσω λησμονιά.

Με νου στριφογυρίζω

σε ολάνθιστους αγρούς

εκεί που μια γαλήνη

τρυπάνι του κορμιού.

Μοιάζει ο κόσμος είναι

πιο απτός από ποτέ

κι όμως είν’ δραπέτης

σε σκέψεις ρεμβασμού.

Νιώθω σαν χάνω

πρωτογενή μαγιά

εκεί που οι πρωτόπλαστοι

μετρούσαν θημωνιά.

Μια μιλιά μεταλλική

εισβολέας στα σπιτικά

ένα ζευγάρι τόσο κοντά

γράφει «μόνο» στα κινητά.

Κι εγώ τα μάτια κλείνω

και αγκαλιάζω πλάσματα

σαν μία ανακούφιση

το στρες που καταπίνει.

Στη μηχανή του χρόνου τρέχω

το μέλλον να διαβώ

βλέπω της γης κατεστραμμένα

όλα εκ μηδενός κυλούν.