ΠΑΘΗ

 

Ξεφλουδισμένος ουρανός

ξέφτισε μάνα υπομονή

οι πασχαλιές στον κήπο

θυμίζουνε την σταύρωση.

 

Οι πέργολες σιγομιλούν

για την ημέρα που ανθεί

βρίσκει ν’ αφουγκραστεί

το τέλος να ζυγώνει;

 

Κι η ποτίστρα στέκει

τον ρόλο επιτελεί

μια σπίθα αψηφά

τον μανιασμένο άνεμο.

 

Η νεαρά που θα μαζέψει

φερτής ύλης στάχια

στο χτες που ρήμαξε

ζωντανά μ’ ανθρώπους.

 

Για πέπλα νυφικά

μαχαίρια λασπωμένα

από αγάπη παγερή

νεκρή που επιπλέει.

 

Κι η ομήγυρη εκεί

των παθών της έργο

σύμπνοια πέρασε χλωμή

στο πέρα στενό εχάθη.