ΒΑΝ ΚΟΝΓΚ

Αρκεί μια στιγμή χαράς

σκυμμένος μπρος στο έργο

σε έκανε τόσο ευτυχή

την ώρα που πονούσες.

 

Έβρισκες την γαλήνη

με ένα μυαλό μανιακό

με έμμονες ιδέες

να στροβιλίζουν το μυαλό.

 

Όμως όταν πινέλο έπιανες

μες στου καμβά το χρώμα

όλα κυλούσαν ήρεμα

σαν γάργαρο νεράκι.

 

Σαν ασπίδα σου, στις κρίσεις

το κίτρινο, το φως με τα λουλούδια

ασταμάτητα ζωγράφιζες

μην βρούνε σκέψεις δρόμο.

 

Η θλίψη ήτανε εκεί

στη γωνιά παραφυλούσε

όσοι γιατροί και πρόθυμοι

μόνο άνεμος, κλέφτης-φυγάς.

 

Αρκεί όμως που ‘νιωσες

το πάθος να σε γιάνει

της φαντασίας, της μορφής

μιας καλοσύνης χρωματιστής.

 

Έφυγες στο βάσανό σου

στα ηλιοτρόπια τώρα ζεις

σ’ έναστρες νύχτες φτερουγίζεις

για την παντοτινή, δική σου αυγή.