ΓΗ ΞΕΡΙΖΩΜΕΝΗ

Από τη γη ξεριζωμένα

τα ωμέγα της ζωής

σπόροι μιας βίαιης βροχής

ξυπνούν απ' τα πιθάρια.

 

Σηκώνεται ήλιος που σκιάζει

καμένα λιόδεντρα, ακτές

σε ένα ακόμη καλοκαίρι

κρανίου τόπος ελλοχεύει.

 

Χέρι ανθρώπινο κρατεί

το τσεκούρι, την πυρά

σαν σε Ηφαίστου εργαστήρι

φτιάχνει την νέα αρμαθιά.

 

Η φύση έρμαιο "ευφυΐας"

συνεχίζει δρόμο μοναχικό

τις θεϊκές βουλές να εκπληρώσει

σε αβλεψίας οδυρμούς.

 

Ανεμοδαρμένη και η ελπίδα

ο χρόνος θα δείξει, θα φανεί

αν τα ξεριζωμένα νιώσουν

ένας Φοίνικας δώσει ζωή.

 

Όμως εγώ την σήμερον ημέρα

βλέπω γύρω κεφάλια σκυφτά

ένας στο δρόμο καλημερίζει

σε χωριουδάκι απλοϊκό.

 

Λες όλα από κάπου ξεκινούν

από την γη , τον σπόρο, την αφή

μα σαν με τσιμεντένια βήματα

πέρα απ' το δέντρο πώς να δω;

 

Έτσι γυρνώντας στο ωμέγα

αγώνα δρόμου στα άλφα , κινώ

κάθε σταθμός, γλυκόπικρη πνοή

μέσα στου σύμπαντος την τρύπα.