Η ΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

 

Λαός  σιγοτραγούδησε

σε έναν παλμό της ιστορίας

λαός ξεροκέφαλος, αμαθής

την ποίηση εντός του.

 

Έξω από έδρανα γυαλιών

σε ελίτ αρίστων και σοφών

με μόνη έγνοια μεροκάματο

σε αχνό φως σφύριζε στίχους.

 

Λαός από την μοίρα αδαής

με εμφυλίους , ιστορίες , κακό

σε αυτόνα μια γωνιά σταλιά

δώρισε ο Θεός να γράφει.

 

Όχι, δεν ήταν στα σαλόνια τα φιλολογικά

στην υπεράνω κουλτούρα και στο ύφος

μα έξω στην άσφαλτο , σε κάθε παραφωνία

η ποίηση, τρόπος ζωής , στους δρόμους.

 

Αν και καταραμένος, τριτοκοσμικός

στα μάτια άλλον δαίμονας,

με καλή και δόλια «ποίηση»

τα στήθη του ρισκάρει.

 

Σε τόσα αγκάθια , ματωμένα λούλουδα

πολύχρωμους αγρούς, δύσεις  πορφύρα

-κοινές αφετηρίες έμπνευσης με σκότους-

κι όμως συνθήματα όλα με Ποίηση.

 

Κι αν το ποίημα που θα γραφτεί

έχει αγριάδα μαντινάδας

μένει στην άκρη μέλι ελαφρύ

τροχό να ξεκολλά, για το ταξίδι.