Ο ΚΥΚΝΟΣ ΤΟΥ ΧΙΟΝΙΟΥ

Σαν κύκνος περήφανος διαβαίνεις
στα ήρεμα νερά της λήθης
σε χορό ονειρικό να κρύψεις
μυστήριο που κατατρέχει νου.

Γιρλάντες στολίζεις τα μικράτα
ανούσιες στιγμές και ζήσεις
χαράζει πέρασμα με αρμάδα
χρυσάφι, σμύρνα και λιβάνι.

Κι εγώ που ζω στην αγωνία
να έρθει μια μέρα τόσο λευκή
στη σκέπη της να κλείσει άγρια μοίρα
το μέλλον του σκότους, που αργεί.

Κλώνοι και πέταλα σπαρμένα
άλικο ρέμα σ’ αγκαθιές
ανέλπιστος ο κύκνος φέρει
λαιμό, το κόσμημα της φύσης.

Αστερισμοί φωτίσαν Άγια Νύχτα
-εξ ουρανού δεν θα φανεί -
μέσα της θάβεται ελπίδα
τον ναυαγό ν' απαρνηθεί.

Κι εμείς που στέκουμε στην δίνη
κλαδιά γυμνά, στις όχθες ποταμού
σαν κύκνοι μπλέκουμε με χείλη
έναν χορό, σε φάρο ατέρμονο.

Αστείρευτη πηγή η αρμύρα
δακρύων και φιλιών σαν ένα
δυο κύκνοι, με καταπέλτη στέμμα
γκρεμίζουν τα δώρα της οδύνης.

Ψυχρός αέρας τη λίμνη στέγνωσε
αγάλματα πάγου τα δυο πουλιά
μα ήταν άσμα ερωτικού η ώρα
σαν μαρμάρωσαν σε κάδρου φωλιά.