ΧΑΜΕΝΗ ΠΥΞΙΔΑ

 

Τα χέρια μου ξέρες βαστούν

από ευχολόγια , ποδοβολητά

στο μέσον ουσία καμιά

μια φλυαρία ν' αρχοντεύει.

 

Η ελπίδα πουλιέται ακριβά

σε εποχή που κόσμος ρέπει

ενθουσιασμό, μηχανορραφία

χαρτιά αμέτρητα, σε στοίβες.

 

Η εμπιστοσύνη κλονίζεται

αν κάποτε έμεινε καθάρια

σε λόγων, δόλων ψέματα

εικόνας, λέξης και αφής.

 

Απέχουμε μίλια απ' τον πυρήνα

τί είναι φιλία, έρωτας, πληγή;

το τραπέζι άψογα στρωμένο

οχλαγωγία σκέπασε πρώτη ρωγμή.

 

Τα ξόμπλια καλύψαν και την πίστη

σε θείο έρωτα, σε πάθη, σ' ουρανό

αλώβητες μονάχες τους χωλαίνουν

δυο καρδιές να ζήσουνε το γήρας.

 

Όχι δεν έχασα ελπίδα, μήτε χαρά

μόνο τον τρόπο να έρθω πιο κοντά σου

για άλλη μια φορά, την πυξίδα μου αποσπά

ο φόβος πως μένουν όλοι μόνοι.