Η ΣΥΝΗΘΕΙΑ
Τι και αν μετράμε πόλεμο
εμείς, σε ειρήνης τόπους
τί και αν ο δίπλα χάνεται
στη τελική, μας αφορά;
Δοσμένος σε μικρόκοσμο
διακλαδώσεις του μυαλού
συνήθισες και το ακραίο
θλίψη δεν σου προκαλεί.
Τί κι αν ο κόσμος χωρισμένος
σε γη κατοχική, χαρακωμένη
στην εργασία, στο σπιτικό
δεν άλλαξε διόλου.
Μια συνήθεια κι ο πόλεμος
σαν μια κλωστή που προσπερνάς
γυρνώντας στους παλιούς καιρούς
αναμασάς τα λόγια.
«Λες απέχουμε του χάους»
ωστόσο κάτι μαίνεται στη γειτονιά
θηρίο ο άνθρωπος σκοτώνει
δεν προειδοποιεί, σε μια νυχτιά.
Χαμένος στη χάβρα του εγώ σου
σκυμμένος σε εικόνες ηδονής
τα μάτια κλέβουνε αισθήσεις
δίχως εσένα πρωταγωνιστή.
Μα ποτέ του, μα ποτέ
ο Χάρος δεν εφάνη
σε ξύπνια Πολιτεία
που βλέπει μακριά.
Πάντα στις κοιμώμενες
με βλέμμα άγρυπνο χτυπά
θαμμένες συνειδήσεις
στο δρόμο του θερίζει.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου