ΣΤΑΛΕΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

Η νύχτα κ' απόψε στο λυκόφως πλεγμένη
ο αέρας γλυκός , τους ανθούς χαιρετά
ζητιάνος το φως , ακροβάτης του
σκότους
ψάχνει το Ζωντανό,
να αφουγκραστεί τους μύστες.

Με ασήμι σκεπάζει το ψύχος, η αυγή
οι ύστατες στάλες τον ουρανό ζωγραφίζουν
σε πρίσμα ουράνιο όλοι στήνουν
χορό
το θαύμα της φύσης να προσκυνήσουν.

Το αργυρό δειλινό , σε μαξιλάρι μελαχρινό, σε βρήκε
-ένας ύπνος την ύπαρξή σου τάραξε-
σαν άγγελο κρατάς, βλέφαρο γαληνό
ενώ στο χτες, ένα κλαρί αδύναμο ήσουν.

-Με δάκρυα μεγάλωνε αντί για νερό-

Αξίζει σε όσους υποφέραν σορό
τον δρόμο να βρουν, των αρχαίων θεών
ώσπου ψυχής καταπέλτης κουρσέψει κιτάπια
μαρμάρινες, σαν προδοθούν, οι στάλες της νύχτας.