ΤΟ ΚΥΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΝΤΑΓΙΟΝ

 

Στα μαλλιά σου τα κυματιστά
που κλείνουν τόσα πάθη
ξέσπασε ξάφνου ανεμοδούρα
φουρτούνιασαν την πλάση.

Κι έτσι πως ήταν το κύμα ελαφρύ
σαν θάλασσας γυαλάδα
στις μπούκλες ένας φάρος
ορμήνευε το τέλος.

Το κύμα έγινε φουρτούνα
στα καστανά μαλλιά σου
πελώρια έσβησε ακτή
τη καστρινή τη λάσπη.

Την κλείδωσα τότε στα βαθιά
μη γίνει ένα με την σκόνη
σε πάρει σαν όλα τα λιμάνια
που υπόσχονται στεριές.

Πότισα το φυλαχτό αλμύρα
κι λίγη άμμο για να σταθεί
τα 'κλεισα μέσα , σαν σε μπουκάλι
μήνυμα , της πρώτης μνήμης.

Κρύψε στη χούφτα την στιγμή
που είμαστε αγκαλιασμένοι
να τη φοράς σαν μενταγιόν
όταν τα χρόνια θα περνούν
και θα 'μαστε αλλαγμένοι.