ΔΑΝΤΕΛΑ

Η δαντελένια κόμη σου
σαν τινάζεται με χάρη
σουλτάνου μοιάζει διαταγή
σε πορφύρα δωμάτια.

Είναι η τέχνη που κρατά
ανάσα ακόμη σιωπηλή
είναι που λόγια αναζητώ
να μιμηθούν το θαύμα.

Κι όπως δαντέλες ντύνουν οροφή
ενός μεσαιωνικού έργου τέχνης
έτσι στη κορυφή του μεγαλείου σου
στοιβάζω τόσες λέξεις.

Σε μια μεταξωτή κορδέλα , κόκκινη
τους πόνους παραθέτω
γαζώνω ύφασμα με πρόκες
ίδιες στροφές, πορείας δείκτες.

Τα όσα πάθη κ’ οι καημοί
απόσταγμα τί δίνουν;
κορμιά ριγμένα στη φωτιά
για μιας αγάπης θέση.

Ίσως η δαντέλα που άφησε
ο τοίχος στο παλάτι
να δίνει μεταξένια αίσθηση
ποιο κατακάθι μένει.