ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ

Έτυχε να περάσω από την παλιά μου γειτονιά

την βρήκα όμως άδεια από γέλια και κυνηγητά

μια ξεχασμένη λέσχη βρήκα εκεί κοντά

που κάποτε μαζευόμασταν όλα τα παιδιά.

Εκείνα την στιγμή νοστάλγησα τα παιδικά μου χρόνια

που τρέχαμε όλη μέρα σαν τ’ αλάνια

τα χειμωνιάτικα πρωινά που κυλιόμασταν στα χιόνια

τότε,  ν’ απλώνουμε των ονείρων τα φτερά σαν τα παγόνια.

Οργανώναμε θέατρα, γιορτές για αναψυχή και χαρτζιλίκι

παιχνίδια στις πυλωτές και καθημερινό αραλίκι

στα γκάλοπ και στις φάρσες πάντα είχαμε την νίκη

κι ας γκρινιάζαν οι απέναντι με απειλή το δεκανίκι.

Τα βράδια ποτιζόμασταν με τρομαχτικές ιστορίες

και με άλλες αμέτρητες των παιδιών θεωρίες

εμείς τα κορίτσια μιμούμασταν τις κομψές κυρίες

ενώ τα αγόρια συνεργάζονταν χωρίς πολλές φασαρίες.

Τα χρόνια όμως χάθηκαν, με τη σειρά μας και εμείς

για να βεθούμε να τα πούμε δεν μένει εύκαιρος κανείς

καθένας βουτηγμένος σε προγράμματα, υποχρεώσεις

δεν έχει καιρό για μυστικά και αποκαλυπτικές δηλώσεις.

Ούτε τα τηλέφωνα χτυπούν για συναντήσεις

ούτε για κρυφές, δικές μας, εξομολογήσεις.

Όμως το γκράφιτι των ονομάτων στέκει ακόμη εκεί

το χέρι του χρόνου δεν το ‘σβησε από τον τοίχο

κάθε περαστικός διαβάζει την ιστορία μιας παρέας

που έχει χτίσει στην καρδιάς της ένα Μουσείο.