ΤΟ ΑΝΑΓΛΥΦΟ ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ

Στο ανάγλυφο των ματιών σου
όταν αυτά θυμώνουν
παρακλάδια στην ίδια ρωγμή
βροχή Μαλαματένια.

Και εκεί ίσως να τρέχει
νερό, από σπασμένες φλέβες
δεν άντεξαν τον πόνο να φορούν
κι χύθηκαν στους πέντε δρόμους.

Πόση καρδιά χωρούν τα ρέματα
τοξικά χημικά με τις ουσίες
στην κάθε μέρα οι Φωτισμένοι
με λάμπες, από πανέρια αγορασμένες.

Στο ανάγλυφο ανθρώπων μία ρέμβη
μιλούν, εκφράζουν, νιώθουν
με αμαρτήματα όλο σπαρτά
φανοστάτες της νέας σοδειάς.

Άγουρο το βλέμμα, σαν σφυρί
στων σοφών την ημερήσια πάλη
να μάθει, απ' το σεντούκι της γιαγιάς
έπειτα να κάψει, με τις δικές του φλόγες.

Κι γέρνω στων ματιών σου το ανάγλυφο
που ακόμη αν είναι νεφελώδες
μέσα του ξεμυτίζουν ράβδοι χρυσού
βαρίδια μεν, καλού Σαμαρείτη.