ΑΦΕΛΗΣ ΕΜΠΝΕΥΣΗ

Από τα νεφελώματα χαμένη
πρόωρες μπόρες , αστραπές
άγγελος Κυρίου έπεσε
με ασύμμετρες φτερούγες.

Λίγο αφελής, με καρδιά ψηλή
ψάχνοντας για εξόρυξη χρυσού
με τα πυκνά ματόφρυδα
να ξεμπερδεύει τα πλοκάμια.

Κι μέσα στο παραμιλητό σου
"ένας άγγελος είσαι και σύ"
συνέχιζαν οι ερωτήσεις να εκπλήσσουν
να λιώνουν χαμόγελα στο δάκρυ.

Σκέφτηκες "πώς πρίγκιπας θα γίνω"
υπάρχει κάποια είδους σχολή;
με αθωότητα στέγνωσες τις τάφρους
εκεί που έπεφτα πριν σε γνωρίσω.

Κι έγινε παιχνίδι ποιητικό
η ομιλία των χειλιών , τραγούδι ένα
στίχους βρήκαμε να τα συνθέτουν
να τα ματώνουν, να μη φταίνε.

Κι σε εντοίχισα στο σύμπαν μου
εκεί που βρίσκω υπέρτατη ευτυχία
στα τραγούδια έγινες ο μόνος χορός
που θα ‘θελα για να θυμάμαι.

Κι έγινες το ποίημα το ζωντανό
μες στις συμπληγάδες της αφέλειας
το τρυπάνι που ψάχνεις να πλουτίσεις
ο ίδιος έφερες με Μούσας έμπνευση.