ΠΗΓΑΔΙ ΗΔΟΝΗΣ

Μακάρι στην απύθμενη
ανάγκη ηδονής
να βρει και ένα πηγάδι
η γαλήνη να κουρνιάσει.

Σε ξένες αγκαλιές επέλεξες να ζεις
το κάθε βράδυ, νόημα διάβασης να έχει
απαρνήθηκες υπόσχεση "του πάντα , του μαζί"
μια νέα συνήθεια, τις νύχτες σου ας φέγγει.

Μέσα από τα βιβλία των γυαλιών σου
έβλεπες τον κόσμο σαν σε όνειρο, θολό
σαν ψέμα, με τρίτο μάτι ράντιζες τα πλέγματα
αυτά που ο ίδιος, για προστασία φτιάχνεις.

Φοβήθηκες άραγε πληγή, τον νέο κόσμο να κοιτάξεις;
μια στάλα λέξεων ρίσκαραν να χυθούν
τότε που δυο μάτια αντίκρισαν ζευγάρια άλλα
κι ρίχτηκες στο διάβασμα για την "παγίδα".

Γρήγορα όμως κρύφτηκες στο κόκκινο
στο εφήμερο , που δεν υπόσχεται καθόλου
στα χάδια τα αχόρταγα , ό,τι καλύτερο τάζουν
για να νοικιάσουν το επόμενο, πιο σκοτεινό κρεβάτι.

Έτσι τα Σάββατα χάνεσαι σαν μια σκιά που θέλει
να νιώθει διανοούμενος σε στείρα ηδονή
ήταν επιλογή ν' ασπαστείς το άπιαστο αγκίστρι
ήταν για μια στιγμή που φώτισε η αχτίδα το κενό.