ΡΟΛΟΪ ΕΚΚΡΕΜΕΣ

Κοιτώντας το εκκρεμές
ρολόι στο παλιό σπίτι
την πλούσια πλεξούδα της
με πέπλο καλυμμένη.

Τον χρόνο σκέφτεται ευθύς
της ώρας, της ζωής της
το σθένος να πουλά χαμόγελα
για να δεχθεί τα πλήθη.

Σε ένα ρομαντικό της φόρεμα
ροζ , όπως η εποχή την θέλει
για την εικόνα, να κλείνει στόματα
τί ανάγκη έχει αυτή, να λένε;

Μόνη της παρηγοριά τα βαλς
η μουσική, η ποίηση, βιβλία
στα αστέρια κάνει μια ευχή
να ζούσε μια νύχτα άλλη.

Με το ρολόι το εκκρεμές συνομιλεί
το κόσμημα στη τιάρα , το διαμάντι
ολόλευκα μετέωρη, σαν δείκτες
στο επόμενο λεπτό, σημάνοντας μηδέν.

Γυρνά την πλάτη στους χορούς
στη στιγμιαία τέρψη, που 'χει ένα τέλος
ο λογισμός της τρέχει σε λιβάδια,
σε θάλασσες - Πώς θέλει να βουτήξει!

Στο τώρα ταξιδεύει, στους καιρούς
χαμόγελα - κλωστούλες ν' αιωρούνται
δεν πέρασαν αιώνες με θηλιές,
με αλυσίδες, και δικαιώματα άλλα.

Το ροζ της φόρεμα ξανακοιτά
ο άνθρωπος, στις ίδιες κολυμπήθρες πνίγεται
τί κι αν ο χρόνος για όλους προχωρά
πλεξούδα με περίτεχνο, πάντοτε καλυμμένη.