ΤΣΙΓΚΙΝΗ ΜΕΡΑ

Μια μέρα
και η πλατεία γέμισε
μπαλόνια – καρδιές
λυχναράκια ψηλά.

Μια μέρα
τσίγκινη φωνή που άδειασε
υγρό φιλί και για τους δυο.

Μια ανθοδέσμη περιμένει
στο πλατό
ένα φουστάνι να ορίσει
το ωραίο
διπλή η αλήθεια, πτηνό λαβωμένο
όμως για σήμερα της πρέπει το Φως.

Λόγια σαν στάλες
από έρωτα βρύση
κεράκια που καίνε
σε μιας ώρας βροντή.

Είναι η απουσία
που τόσο τρομάζει
κι θες να φωνάξεις
αν κάτι γραφτεί;

Είναι ο ψίθυρος
που τιμωρία στέκει
σε μία γιορτή, πορφύρας το δώμα
ζητιάνα η νέα, κορδέλες πουλάει
φανταχτερές να μοιάσουν
για χάρη οφθαλμών.

Η τσίγκινη της νύχτας
φωνή αργοσβήνει
μαζί και της χρονιάς
το καθήκον
πάμε σαν πάντα
με γαλέρας μελτέμια
εκεί που γραπτά θα πετάξουν
"σ' αγαπώ" ακουστούν.