ΚΛΑΔΕΥΤΗΡΙ

Μια ακόμη γρατζουνιά

στην σκουριασμένη ήδη
αντίκα

Τί να σου κάνει;

Ενός δακρύων σώμα, όταν
σε δρόμο ασφαλτοστρώθηκε
με δυο και τρία επίπεδα…

Τί να ωφελεί;

Μια ακόμη σκέψη, άκαρπη
στο ήδη θολωμένο σου φακό

Τί να σημαίνει;

Φίλοι, παρέες , γέλωτες
του πρώτου του καφέ
παράδεισος δεν μοιάζει;

Μετά από λίγο…

Στόματα κλειστά, ερμητικά
μπλοκάρουν
την ήδη μοιραία σου
πυξίδα.

Ένα στέρνο απόψε ζήτησα
αφού τα ματογυάλια
μουσκέψαν πάλι, στου κορμιού
τις ζώσες ραφές.

Ούτε τους τύπους θέλησα
με τα γιορντάνια
να θαμπώσουν
τ' αληθές.

Τα λόγια τα όμορφα, τα δήθεν
σε ενός άγουρου μυαλού
την σκοτοδίνη
για θερισμό σκορπήσαν.

Μια σβούρα τώρα
το στομάχι
σου ανακάτεψε
τα σωθικά.

Κι ενώ ψάχνεις
του φιλιού το ξέφωτο
στου δάσους τις δαγκάνες
με τους λύκους…

Ένα κλαδευτήρι αρπάζεις
μισοτιμής
κι αρχίζεις να κόβεις
τα ξερά χόρτα.

Η πρωτινή αγάπη που 'χες
φιλότιμο, ζεστή καρδιά
για όλους
σ' ένα μικρό κουκούλι
χώρεσε
....

σελίδες, η ποίηση, τα Ίσως
κι ας είναι όλα ψέμα.

Πίνακας: Claude Monet - Κήπος στη Βεθιούλη