ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΠΡΩΤΑ

 

Ζούμε μέσα
από τις αναμνήσεις
και όχι τις στιγμές
καθώς σεργιάνι βγούνε.

Σαν σε φόβο λησμονιάς
καρδιοχτυπούμε
-με λαχτάρα-
κάθε ουρανό σε κορνίζα
να μπει
την ώρα που ένα τώρα
έχει χαθεί.

Κι αντί να ρουφήξεις
τα πρώτα βλέμματα
βιάζεσαι στο παρελθόν
να τα περάσεις.

Σε άλμπουμ να μπουν
για το σημείο
αύρες, μυρωδιές, παρόν
σχεδόν δεν άγγιξες.

Και τρέχουμε έτσι
γι' αυτό το χθες
για να θυμόμαστε
κήπους και καταρράχτες.

Το ταξίδι, ο δρόμος
της προσμονής η λάβρα
σε άλλα τοπία
δέντρα φορτωμένα

Σαν ένα τραγούδι
άρρυθμο, α καπέλα
δίχως μια μελωδία
αρτηρίες να δονεί.