ΝΟΤΕΣ


Ένα γλυκό τραγούδι φτάνει
να διώξει μια τρικυμία απ’ το λιμάνι
καινούργιους τόπους ν’ ανακαλύψεις
Το πέλαγος τ’ ουρανού ν’ αγγίξεις.

Μια όμορφη μελωδία αρκεί
να φύγουν των φόβων οι γκρεμοί
να πάει η καρδιά σε άλλα μέρη
κρατώντας της υπομονής το χέρι.






Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΦΡΕΣΚΟ ΧΩΜΑ

Εικόνα
Ανοίγω τα βλέφαρα κάθε πρωί φωνάζω «Τί  όμορφη η μέρα είναι » ένα σύννεφο στο βάθος δηλώνει εκεί «πάντα θα υπάρχω κι ας με κρύβεις». Το μείγμα φτιάχτηκε από άκρατο ζωμό που ένας μάγος θέλησε να ρίξει η τράπουλα ν’ ανακατευθεί , δεν απορεί στρατόπεδα θα χτίζαν οι ανθρώποι. Με μάσκα το χαμόγελο , μαλάματα – αιχμή χωρίστηκαν οι έννοιες, ιδέες, και ένα μέλλον που πάντοτε αργεί, σαν βρίσκονται φρουροί πολεμιστές του φθόνου, σπαθιά να ακονίζουν. Όμως εμείς θα βρούμε τον κρατήρα να του φορτώσουμε άνθη φτελιάς* έτσι που την άνοιξη νωρίτερα θα φέρουν έστω στα μάτια μας , μα πάλι θα αρκεί. Κι όταν ηφαίστεια ξεσπούν στη γειτονιά από πληγές που σπάσαν σε ένα αντίο θα έχεις κλείσει τον κόσμο σου σφιχτά μεταλαβιά να στάξει φρέσκο χώμα. *Στα περισσότερα είδη φτελιάς τα μικρά άνθη εμφανίζονται πριν από την έκπτυξη των φύλλων, νωρίς την άνοιξη. 
Διαβάστε περισσότερα

ΟΞΥΓΟΝΟ

Εικόνα
Όλοι ψάχνουμε το οξυγόνο στις μυρωδιές , στα ταξίδια, στον άνεμο σαν πλαστελίνη η διάθεση αλλάζει παίρνει μορφές, και την ζωή τρομάζει. Οξυγόνο να πάω παρακάτω ν' αντέξω άλλο ένα δάκρυ, ετοιμόρροπο οξυγόνο, να βρω αληθινή στοργή αγάπη, που ρομαντικά λαξεύω. Ψάχνω τα μάτια σου, κάτι να πουν το βλέμμα - παλίρροια, να πνίξει σκέψεις εγγύηση στην άπιαστη Επαγγελίας Γη στον ήδη γκρεμισμένο Παράδεισο. Της ρουτίνας θεριό, μια οχλοβοή τα μηνίγγια του μυαλού αρβύλες σπέρνουν αστροπελέκι η αλήθεια ανεπιστρεπτί σε ένα αύριο κοινό, για όλους τους ανθρώπους. Στον μικρόκοσμο βαδίζουν όλοι , με στίγματα - χάρτες στον μικρόκοσμο κι εγώ των δυο χειλιών ναυάγια βρίσκω στης ιστορίας τα γραμμένα κουφάρια πλοίων, που δεν βγήκαν ποτέ τους στ' ανοιχτά.
Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΚΥΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΝΤΑΓΙΟΝ

Εικόνα
  Στα μαλλιά σου τα κυματιστά που κλείνουν τόσα πάθη ξέσπασε ξάφνου ανεμοδούρα φουρτούνιασαν την πλάση. Κι έτσι πως ήταν το κύμα ελαφρύ σαν θάλασσας γυαλάδα στις μπούκλες ένας φάρος ορμήνευε το τέλος. Το κύμα έγινε φουρτούνα στα καστανά μαλλιά σου πελώρια έσβησε ακτή τη καστρινή τη λάσπη. Την κλείδωσα τότε στα βαθιά μη γίνει ένα με την σκόνη σε πάρει σαν όλα τα λιμάνια που υπόσχονται στεριές. Πότισα το φυλαχτό αλμύρα κι λίγη άμμο για να σταθεί τα 'κλεισα μέσα , σαν σε μπουκάλι μήνυμα , της πρώτης μνήμης. Κρύψε στη χούφτα την στιγμή που είμαστε αγκαλιασμένοι να τη φοράς σαν μενταγιόν όταν τα χρόνια θα περνούν και θα 'μαστε αλλαγμένοι.
Διαβάστε περισσότερα