Γ. ΒΙΖΥΗΝΟΣ - ΣΤΙΧΟΙ
Κι από τότε που θρηνώ
το ξανθό και γαλανό
και καθάριο φως
μου
μεταβλήθη εντός
μου
Ο ρυθμός του κόσμου.
Σβήσαν τα φώτα της πόλης
οι ελπίδες κάθε
καρδιάς μόνης
ως το επόμενο
πρωί
φεύγει της σκέψης
φυλακή
κποια αγάπη θα φανεί.
ΦΡΕΣΚΟ ΧΩΜΑ
Ανοίγω τα βλέφαρα κάθε πρωί φωνάζω «Τί όμορφη η μέρα είναι » ένα σύννεφο στο βάθος δηλώνει εκεί «πάντα θα υπάρχω κι ας με κρύβεις». Το μείγμα φτιάχτηκε από άκρατο ζωμό που ένας μάγος θέλησε να ρίξει η τράπουλα ν’ ανακατευθεί , δεν απορεί στρατόπεδα θα χτίζαν οι ανθρώποι. Με μάσκα το χαμόγελο , μαλάματα – αιχμή χωρίστηκαν οι έννοιες, ιδέες, και ένα μέλλον που πάντοτε αργεί, σαν βρίσκονται φρουροί πολεμιστές του φθόνου, σπαθιά να ακονίζουν. Όμως εμείς θα βρούμε τον κρατήρα να του φορτώσουμε άνθη φτελιάς* έτσι που την άνοιξη νωρίτερα θα φέρουν έστω στα μάτια μας , μα πάλι θα αρκεί. Κι όταν ηφαίστεια ξεσπούν στη γειτονιά από πληγές που σπάσαν σε ένα αντίο θα έχεις κλείσει τον κόσμο σου σφιχτά μεταλαβιά να στάξει φρέσκο χώμα. *Στα περισσότερα είδη φτελιάς τα μικρά άνθη εμφανίζονται πριν από την έκπτυξη των φύλλων, νωρίς την άνοιξη.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου