ΔΙΩΡΟΦΟ ΣΠΙΤΙ

Τα βήματά μας τρεμοπαίζουν

σε σύγχρονους δρόμους, γκριζωπούς

το βλέμμα μου μένει σε μια γωνία

λες στο χθες λησμονημένη.

 

Γύρω στα κτίρια τα πολυώροφα

Διώροφο σπίτι στέκει , σ’ ένα στενό

στα σκαλοπάτια γλάστρες ανθών

στα παραθύρια κλέφτες ματιών.

 

Ίσως να κρέμεται μια χροιά νοσταλγική

από έγκατα  ονείρων και λογισμών

μα αν η καρδιά ψάχνει να στηριχθεί

είναι στο ανθρώπινο , στ' αληθινό.

 

Το σπίτι  υπάρχει για να θυμίζει

πως βγήκαν βλαστάρια στην ερημιά

εξιδανίκευση σε κάποιους χαρίζει

οι ρίζες που φύγαν μακριά.

 

Στους κήπους τους ολάνθιστους γυρίζει

σε γιασεμιά,  ζουμπούλια και κερασιές

Ο νους πάλι δεν λέει να γύρει

σε δρόμους από φωνές και βουητά.