Η ΤΕΧΝΗ


Πριν αφήσει τα εγκόσμια ο Χριστός
καθισμένος στης αναλήψεως τις Νεφέλες
μια σταγόνα από τον ιδρώτα του
άφησε να πέσει
μαστιζομένος από τον καυτό ήλιο.

Αυτήν η θεϊκή σταγόνα
που έμεινε στη γη
σαν ελπίδα και αποκούμπι του ανθρώπου
Ήταν η Τέχνη!


Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΦΡΕΣΚΟ ΧΩΜΑ

Εικόνα
Ανοίγω τα βλέφαρα κάθε πρωί φωνάζω «Τί  όμορφη η μέρα είναι » ένα σύννεφο στο βάθος δηλώνει εκεί «πάντα θα υπάρχω κι ας με κρύβεις». Το μείγμα φτιάχτηκε από άκρατο ζωμό που ένας μάγος θέλησε να ρίξει η τράπουλα ν’ ανακατευθεί , δεν απορεί στρατόπεδα θα χτίζαν οι ανθρώποι. Με μάσκα το χαμόγελο , μαλάματα – αιχμή χωρίστηκαν οι έννοιες, ιδέες, και ένα μέλλον που πάντοτε αργεί, σαν βρίσκονται φρουροί πολεμιστές του φθόνου, σπαθιά να ακονίζουν. Όμως εμείς θα βρούμε τον κρατήρα να του φορτώσουμε άνθη φτελιάς* έτσι που την άνοιξη νωρίτερα θα φέρουν έστω στα μάτια μας , μα πάλι θα αρκεί. Κι όταν ηφαίστεια ξεσπούν στη γειτονιά από πληγές που σπάσαν σε ένα αντίο θα έχεις κλείσει τον κόσμο σου σφιχτά μεταλαβιά να στάξει φρέσκο χώμα. *Στα περισσότερα είδη φτελιάς τα μικρά άνθη εμφανίζονται πριν από την έκπτυξη των φύλλων, νωρίς την άνοιξη. 
Διαβάστε περισσότερα

ΟΞΥΓΟΝΟ

Εικόνα
Όλοι ψάχνουμε το οξυγόνο στις μυρωδιές , στα ταξίδια, στον άνεμο σαν πλαστελίνη η διάθεση αλλάζει παίρνει μορφές, και την ζωή τρομάζει. Οξυγόνο να πάω παρακάτω ν' αντέξω άλλο ένα δάκρυ, ετοιμόρροπο οξυγόνο, να βρω αληθινή στοργή αγάπη, που ρομαντικά λαξεύω. Ψάχνω τα μάτια σου, κάτι να πουν το βλέμμα - παλίρροια, να πνίξει σκέψεις εγγύηση στην άπιαστη Επαγγελίας Γη στον ήδη γκρεμισμένο Παράδεισο. Της ρουτίνας θεριό, μια οχλοβοή τα μηνίγγια του μυαλού αρβύλες σπέρνουν αστροπελέκι η αλήθεια ανεπιστρεπτί σε ένα αύριο κοινό, για όλους τους ανθρώπους. Στον μικρόκοσμο βαδίζουν όλοι , με στίγματα - χάρτες στον μικρόκοσμο κι εγώ των δυο χειλιών ναυάγια βρίσκω στης ιστορίας τα γραμμένα κουφάρια πλοίων, που δεν βγήκαν ποτέ τους στ' ανοιχτά.
Διαβάστε περισσότερα

Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΜΠΟΥΓΑΤΣΑΣ

Εικόνα
Κάθε Σάββατο πρωί η τέχνη της μπουγάτσας μάς καλεί είναι έργο τέχνης τέτοιο δημιούργημα τον ουρανίσκο για πάντα να γλυκαίνει. Το φύλλο σαν πίνακας ζωγραφικής με χρώματα που λαχταράς να καταπίνεις η γέμιση σαν θάνατος που αψηφά τις δύσκολες της μέρας νύχτες. Ζεστή ο φούρνος στην προσφέρει μια ευεξία νιώθεις την στιγμή κάθε πρωί σαν όνειρο στα χείλη μέχρι να φτάσεις στο ποθητό μαγαζί. Έτσι αθόρυβα, νωχελικά τα φύλλα της μπουγάτσας σε φύλλα της καρδιάς μεταπλαστήκαν. Είναι ευλογία που στη Θεσσαλονίκη έχουμε μια τέτοια τέχνη ζωντανή κι εμείς οι καλλιτέχνες, το έργο τέχνης με ένα πινέλο πιρουνιού, καταβροχθίζουμε!
Διαβάστε περισσότερα