ΜΠΑΛΚΟΝΙΑ

Κάθε μπαλκόνι
και ένας κόσμος
μυστικός.

Πάνω τα κάγκελα
στα πλατάνια
φτασμένα.

Κουβέντες σοφές
κλεφτές ματιές
στα ωχρά σκαμνάκια.

Ενθυμήσεις αχνές
ξεπηδούν στο πέρας
παραθέρισης δείγμα
φαντασίας ο συρμός.

Στροφή στα πετρώδη
οι τοίχοι, οι ζωγραφιές
της τέχνης αιώνας
που μίκρυνε κι άλλο.

Σορτσάκια κοντά
ορίζουν την πλεύση
οργανόγραμμα στήνουν
σε μπράτσα ψημένα.

Κι εγώ ένας περαστικός
το βλέμμα στυλώνω
μπαλκόνια - σημαίες
μιας γεύσης στεγνής.

Στα φυλλώματα μένω
εκεί που ο αέρας ορμά
και διώχνει από μπρος μου
ζωών τα μπαχάρια.