ΔΕΗΣΗ

Ο βράχος της ακτής, σκληρός
μορφή γυναίκας έχει πάρει
με πηγούνι, πρόσωπο να γέρνει
μετεωρίτης εν αιθρία, που ‘πεσε.

Γωνιά δεμένων χεριών
Τοτέμ και Ιερό
της φύσης δύναμη.

Μια Δέηση ακούγεται
αρχέγονης θεάς, καλλίστης
σε βάθρο τώρα στεριωμένη
αναδύεται, να υποσχεθεί ξανά.

Ήχησε στα αυτιά της πέτρας
όπως μια θάλασσα, μέσα
απ' την βουή ενός κογχυλιού.

Πάψαν οι θεοί, τα λόγια, οι προσευχές
στης άκρης τις λακκούβες, σβήσαν
δίχτυα φωτοβόλα, ρίχτηκαν
σεργιάνι στον βυθό.

Μήπως παγιδεύσουν
του κάτω κόσμου τις οσμές
κι από κατάρες γίνουν ευχές.

Τρεις φορές η δέηση
στου βράχου χώρεσε το μάτι
σαν να 'γνεψε μια στιγμή
την αγωνία.

Κουρτίνα του σπιτιού
φτερούγισε χλωμή
στου παραθύρου το περβάζι
Μόνη.

Ήθελε τον ίσκιο
στο καταμεσήμερο
να φέρει.

Μα να κοιτάζει έμεινε, Γυναίκα
Αιγύπτια και ελληνική Θεά
να αφεντεύει.