ΑΝ

Έπεσες σφόδρα εμπρός μου
μυρμήγκιασε το ψέμα
το αίμα κατέβηκε στα χέρια
σε μια άρνηση, που καρτερούσες!

Τί θα γινόταν Αν
είμασταν μαζί, σαν Ένα
οι πνοές μπερδεύαν τον αέρα
εσύ και εγώ
μ' αντίθετες ματιές;

Ένας κύκνος ζητούσε να πετάξει
αποσβολωμένος, εσύ, οδήγησες.

Γοργόνα, στ' άγνωστο σου πλέγμα
τα χείλη στο χαμόγελο
κι ας μη γνώριζες
πως πολιορκημένη ήταν.

Σε άφησε με επίθετα
αφήγηση να γράφεις
αγκαλιάς ιδανικής.

Το Αν, περιοδεύον θίασος
πλημμύρισε τα πρέπει
τα δήθεν, τα άρα, τα γιατί.

Πλώρη κι άγκυρες
σε φάρμακο placebo
στα όνειρα, η Μία.

Απλώνεις τα χέρια, κυματισμοί
στην έκλειψη, άμαθη μορφή
να πάρεις βόλτα.

Κι Εκείνη να ρωτάς, νησί χαμένο
κάθε φορά, με μία σπίθα
σε σιγανή φωτιά
ρητορικά, στιχάκια φιλοσοφικά
να βγάζουν νόημα, να συνεχίσεις.